To była zwyczajna, niedoceniana przyjaźń, podobna do tych, jakie w Nowym Jorku łączą niejedną samotną kobietę i portiera, który staje się jej strażnikiem, obrońcą, powiernikiem i drugim ojcem.

Rzuciłam ostatnie pytanie - "Był pan kiedyś zakochany?" Podobno nikt go o to nigdy nie pytał. Potwierdził, ale nie była to prosta historia. Poprosił, żebym wyłączyła dyktafon. Zrobiłam to.

Moje życie osobiste to dłuższa historia. W miłości nie można niczego ukrywać. Trzeba pokazać się takim, jakim się jest. Problem w tym, że sama nie miałam pojęcia, kim jestem.

Rywalizowaliśmy. Nie było w tym jednak sportowego zacięcia i ambicji, by wygrać. Powodował nami strach, że wszystko się kończy - lato, dzieciństwo syna, ten mecz, nawet my.

Nikt nie chciałby spaść z sofy na kieliszek Martini i zacząć się wykrwawiać. Pechowcom się to zdarza, w dodatku w trakcie wymarzonej randki.

Był bardzo przystojny. Nosił szare swetry, pachniał miętową wodą po goleniu i starymi książkami. Miał 55 lat i niedawno ponownie się rozwiódł. Był dla mnie ojcem, choć naprawdę nim nie był.

Nie było pewności, że dzięki adopcji otwartej szybciej zostaniemy rodzicami. Przeciwnie - agencja adpocyjna uprzedziła nas, że pary homoseksualne czekają na dziecko bardzo długo.

Dojrzała miłość jest inna. Mając 70, 80 lat człowiek zdążył zaliczyć wiele wzlotów i upadków. Dziś dobrze wie, o co warto walczyć, a kiedy trzeba pójść na kompromis. Nieuchronnie zbliżamy się do mety.