In 1956 koopt de familie Schilling een stuk land in Cala Montjoi. In 1963 zet elBulli zijn eerste stappen als restaurant. In 1981 wordt Juli Soler de directeur. Twee jaar later komt Ferran Adrià erbij als deskundige.

Ferran Adrià blijft in 1987 de enige chef-kok. Dat jaar besluit hij afstand te nemen van de kookboeken en zijn eigen stijl te ontwikkelen. Hij vindt die door inspiratie op te doen in de traditionele keuken uit zijn omgeving, haar producten, kooktechnieken, sauzen en garneringen.

Na enkele jaren maakte het autochtoon koken ruimte voor een persoonlijkere stijl. Deze weg was verbonden met de avant-gardistische keuken en de intentie om absolute creatieve vrijheid te verkrijgen. De eerste creatieve processen kwamen tot stand. De structuur van het menu benadrukt de opkomst van de tapas en de overgang van het dessertkarretje naar de geserveerde desserts.

Het technisch en conceptueel onderzoek begint, wat voor elBulli waarschijnlijk het belangrijkste keerpunt wordt. Ferran Adrià en zijn team gaan richting onderzoek naar nieuwe technieken, concepten en uitvoeringen die leiden tot een groot aantal recepten. De vestiging van de symbiose tussen zoet en zout vindt plaats, samen met het ontstaan van de deconstructie en het minimalisme.

elBulli krijgt zijn derde Michelinster. In het technisch en conceptueel onderzoeksveld wordt een nieuwe karamellisatietechniek gevonden, wat leidt tot de ontwikkeling van nieuwe gebakken, warme gelatine, warm schuim en ijspoeder.

De investering in creativiteit werpt haar vruchten af. Er wordt een vaste werkplaats opgericht in Barcelona. Later openen ze Bullicarmen, elBulli’s zakelijke hoofdkwartier. Tevens wordt het menu afgeschaft, waardoor het hapjesmenu als enige optie overblijft. In de keuken wordt een nieuwe soort paneermeel ontwikkeld en worden CO2-sifons gebruikt om koolzuurhoudende dranken te produceren.

elBulli biedt een enorme verscheidenheid aan nieuwe concepten, techniek en uitvoeringen: luchtschuim, sferificatie, vloeibaar nitrogeen, de cru-techniek en het vriesdrogen. Morphings verschijnen op het menu, terwijl het industriële ontwerp zich richt op de keuken en de tafel.

Deze periode wordt gekenmerkt door Ferran Adrià’s rol in de kunsttentoonstelling van Documenta12. In 2007 valt elBulli’s verbindende factor sinds eind jaren 50 weg: Marketta Schilling, oprichtster van het restaurant, overlijdt op 87-jarige leeftijd.

Opname van een hele dag, waarbij koks, obers en gasten worden gevolgd vanaf zonsopgang totdat de laatste bezoeker besluit te vertrekken. Dit schetst een realistisch beeld van hoe dit restaurant in Roses dagelijks opereert. Daarnaast laat de film El Bulli: het verhaal over een droom het verhaal van elBulli zien in een gereduceerd formaat.

Er bestaat een brede consensus over elBulli en Ferran op veel gebieden en niet alleen in de culinaire wereld. Naast verschillende prijzen van het Restaurant Magazine krijgen ze ook ontwerpprijzen en eredoctoraten. Ferran Adrià gaat op een wereldtournee voor de presentatie van zijn boek Een dag bij elBulli. Stichting Alícia wordt opgericht.

De laatste twee jaar bij elBulli. Ferran en Juli besluiten elBulli te transformeren en kondigen op Madrid Fusión 2010 aan dat elBullirestaurante gaat sluiten, zodat ze tijd vrij kunnen nemen om na te denken over hoe ze het in 2014 zullen heropenen als creatief centrum. Albert Adrià besluit aan een eigen uitdaging te beginnen in Barcelona.

Op 30 juli 2011 sluit elBulli, vijfvoudig winnaar van World's Best Restaurant, zijn deuren om in 2014 getransformeerd te worden tot een stichting. De chef-kok, Ferran Adrià, organiseert een laatste, spectaculaire diner omringd door de beste koks ter wereld.

De expositie over de geschiedenis van elBullirestaurante, gepromoot door Palau Robert, zorgt voor een heroverweging van het oorspronkelijke project: uitbreiding van de missie van de toekomstige stichting, het behoud van de essentie en nalatenschap van elBulli. Ferran Adrià, Juli Soler, Albert Adrià vergroten de mythe verder en weten de gastronomische wereld te ontstijgen naar die van de innovatie.

Na drie jaar werken bereikt de elBullifoundation zijn doel op basis van drie steunpijlers: Sapiens (methodologie van de elBullifoundation), LaBulligrafia (te bezoeken archief) en elBulli1846 (een plek in Cala Montjoi waar de efficiëntie van het creatieve proces wordt bestudeerd en verkend).

Verzameling van verklaringen van kunstenaars, museumdirecteurs en curatoren die voor het eerst nadenken over de plek die de avant-gardecuisine inneemt in de wereld van de moderne kunst.