Voor we wisten hoe ziektes zich verspreiden, was de medische wetenschap net zoveel bijgeloof als wetenschap. In kleine stadjes in het New England van de 19e eeuw geloofde men dat je tbc alleen tegen kon houden door je ervan te vergewissen dat de doden ook echt dood zijn.

Dr. Walter Freeman is de uitvinder van de ijspriem-lobotomie. Hij gelooft dat door een operatie van tien minuten de noodzaak voor psychiatrische ziekenhuizen zal vervallen. Hij heeft de beste bedoelingen, maar uiteindelijk creëert hij een geheel nieuw horrorverhaal.

In het Ierland van de 19e eeuw is folklore een belangrijk onderdeel van het leven. Michael Cleary is ervan overtuigd dat zijn vrouw Bridget is vervangen door een wisselkind van de elfen. Zijn overtuiging drijft hem tot de meest extreme daad...

In het Amerika van de 19e eeuw, op het hoogtepunt van de Spirituele Beweging, is een spookhuis niet alleen een spookverhaal. Velen geloven dat de doden kunnen spreken en dat ze soms terugkomen van gene zijde om het leven van de levenden te verwoesten.

Weerwolven zijn nu filmmonsters. Maar ooit werd gedacht dat ze levensecht waren. In 1589 zijn de burgers van Bedburg, Duitsland ervan overtuigd dat een weerwolf hun vrouwen en kinderen vermoordt. Om er vervolgens achter te komen dat de moordenaar eigenlijk een van hen is.

Robert Gene Otto is een kind zonder vrienden. Tenminste, tot hij een pop cadeau krijgt. Hij noemt de pop naar zichzelf, Robert. Ze worden snel vrienden en al gauw gelooft de jongen dat de pop echt is. Maar voor alle anderen… is Robert de Pop een vloek.