"Η φιλία μας ήταν κοινή και αφανής, εκείνη η φιλία που έχουν γυναίκες που ζουν στη Νέα Υόρκη, ελεύθερες και μόνες, με τους θυρωρούς που τις φροντίζουν, σαν φύλακες, σωματοφύλακες, έμπιστα άτομα και πατρικές φιγούρες".

"Πέταξα μια τελευταία ερώτηση: 'Έχετε ερωτευτεί ποτέ;' Κανείς δεν τον είχε ξαναρωτήσει σε συνέντευξη, είπε. 'Ναι', απάντησε τελικά. 'Αλλά το κατάλαβα όταν ήταν πολύ αργά'. Τότε μου ζήτησε να κλείσω το μαγνητόφωνο. Πάτησα το Stop".

"Η προσωπική μου ζωή ήταν άλλη ιστορία. Στην αγάπη δεν μπορείς να κρυφτείς. Πρέπει να δείξεις σε κάποιον ποια είσαι, αλλά εγώ δεν είχα ιδέα ποια ήμουν από τη μια στιγμή στην άλλη".

"Παίξαμε, όχι με την αποφασιστικότητα να κερδίσουμε με κάθε κόστος, εκείνη που σε γεμίζει αδρεναλίνη, αλλά με την υπομονετικότητα και τον έλεγχο που συνόδευαν την επιθυμία να μην τελειώσει ποτέ το καλοκαίρι, η παιδική ηλικία του γιου μας, ο αγώνας".

"Δεν υπάρχει ποτέ καλή στιγμή για να πέσεις από τον καναπέ σου πάνω σε ένα ποτήρι μαρτίνι και να αρχίσεις να χάνεις επικίνδυνη ποσότητα αίματος, αλλά είναι ιδιαίτερα κακή στιγμή να συμβεί στη μέση ενός πολλά υποσχόμενου ραντεβού".

"Ήταν πολύ όμορφος. Φορούσε γκρι ζιβάγκο και μύριζε άφτερ σέιβ μέντα και παλιά βιβλία. Ήταν 55 και πρόσφατα διαζευγμένος για δεύτερη φορά. Ήταν ο πατέρας μου. Δεν ήταν αλήθεια ο πατέρας μου".

"Δεν υπήρχε καμία εγγύηση ότι με την ελεύθερη υιοθεσία θα βρίσκαμε μωρό πιο γρήγορα… μάλιστα, η υπηρεσία μάς ενημέρωσε ότι, ως ζευγάρι γκέι ανδρών, μπορεί να μας περίμενε μεγάλη αναμονή".

"Η ώριμη αγάπη είναι διαφορετική. Στα 70 και τα 80 μας είχαμε περάσει αρκετά από τα σκαμπανεβάσματα της ζωής ώστε να ξέρουμε ποιοι ήμασταν και είχαμε μάθει να συμβιβαζόμαστε. Η γραμμή του τερματισμού ερχόταν όλο και πιο κοντά".