Πριν μάθουμε πώς εξαπλώνονται οι ασθένειες, η ιατρική ήταν τόσο δεισιδαιμονία όσο και επιστήμη. Και στις μικρές πόλεις της Νέας Αγγλίας του 1800, υπήρχε η πεποίθηση ότι η φυματίωση μπορεί να σταματήσει μόνο εάν εξασφαλιστεί ότι οι νεκροί είναι πραγματικά νεκροί.

Ο γιατρός Γουόλτερ Φρίμαν είναι ο πατέρας της λοβοτομής με παγοκόφτη. Πιστεύει ότι μια επέμβαση δέκα λεπτών αν μη τι άλλο θα εξαφανίσει την ανάγκη για ψυχιατρικά νοσοκομεία. Έχει τις καλύτερες προθέσεις, αλλά καταλήγει να δημιουργήσει ένα εντελώς νέο είδος ιστοριών τρόμου.

Στην Ιρλανδία του 19ου αιώνα, οι δεισιδαιμονίες έχουν βαθιές ρίζες. Ο Μάικλ Κλίρι είναι πεπεισμένος ότι η γυναίκα του, η Μπρίτζετ, έχει αντικατασταθεί από ένα ξωτικό γνωστό ως αλλόμορφο. Και αυτή του η πίστη τον οδηγεί στην πιο ακραία πράξη…

Στην Αμερική του 19ου αιώνα, στο αποκορύφωμα του Κινήματος των Πνευματιστών, ένα στοιχειωμένο σπίτι δεν είναι απλώς η βάση για ιστορίες φαντασμάτων. Πολλοί πιστεύουν ότι οι νεκροί μπορούν να μιλήσουν και ότι ενίοτε επιστρέφουν από τον άλλο κόσμο για να εξολοθρεύσουν τους ζωντανούς.

Οι Λυκάνθρωποι σήμερα είναι τέρατα που βλέπουμε στις ταινίες. Κάποτε, όμως, θεωρούνταν πολύ πραγματικοί. Το 1589, οι χωρικοί στο Μπέντμπουργκ της Γερμανίας ήταν πεπεισμένοι ότι ένας λυκάνθρωπος σκοτώνει γυναίκες και παιδιά, για να ανακαλύψουν μετά ότι ο δολοφόνος είναι στην πραγματικότητα ένας δικός τους.

Ο Ρόμπερτ Τζιν Ότο είναι ένα παιδί χωρίς φίλους, ώσπου μια μέρα παίρνει για δώρο μια κούκλα και της δίνει το όνομά του, Ρόμπερτ. Γίνονται γρήγορα φίλοι και σύντομα το αγόρι πιστεύει ότι η κούκλα είναι πραγματική. Αλλά για όλους τους άλλους… ο "Ρόμπερτ η Κούκλα" είναι μια κατάρα.