"Soms, als ik thuis ben, voel ik mijn hart bonken. Onophoudelijk." Als we Giovanni Bucchieri dit horen zeggen, hebben we hem al gezien in een medische instelling, schuifelend door een gang die verval, ineenstorting en ondergang uitstraalt.
"Soms, als ik thuis ben, voel ik mijn hart bonken. Onophoudelijk." Als we Giovanni Bucchieri dit horen zeggen, hebben we hem al gezien in een medische instelling, schuifelend door een gang die verval, ineenstorting en ondergang uitstraalt.
