W połowie czerwca 1993 roku młoda kobieta, z pozoru w ataku wściekłości, odcięła mężowi penisa. Pojedynek słowny Johna i Loreny Bobbittów na wersje wydarzeń eksplodował w mediach światowych i trafił na salę sądową. Amerykańska opinia publiczna została podzielona, podczas gdy całodobowe programy informacyjne żerowały na nowo zaognionej wojnie płci.

Uniewinniony John stał się celebrytą. Tymczasem Lorenie groziły dlugie lata więzienia. Kamery telewizyjne zarejestrowały jej katusze, gdy oskarżyciele atakowali ją, zarzucając zazdrość, kłamstwa i kradzieże. Mimo że John okazał się marnym świadkiem, a adwokaci Loreny ukazali lata przemocy domowej, wątpliwe było, czy uda się udowodnić jej niepoczytalność w nocy, gdy odcięła penisa męża.

Gdy wznowiono proces Loreny, wszyscy byli zgodni, że była maltretowana. Czy była niepoczytalna w chwili ataku na Johna? Jej zeznania o feralnej nocy oglądały miliony widzów. Prawnicy Loreny musieli udowodnić, że była pod wpływem „nieodpartego impulsu”. Ta linia obrony rzadko okazywała się skuteczna. Gdy szala przechylała się na jej niekorzyść, pojawił się niespodziewany świadek.

Miliony telewidzów chcąc poznać los Loreny, nie odrywały się od odbiorników. Czy zostanie uznana za winną i deportowana? Czy jeśli zostanie uniewinniona, uda jej się zaleczyć rany? John i Lorena obrali całkowicie odmienne ścieżki — John staczał się w pogoni za sławą, podczas gdy Lorena musiała niezależnie od werdyktu uporać się z piętnem, jakie odcisnęła na niej przemoc domowa.