โมเดิร์นเลิฟ

"การขับรถแล้วเปิดประทุนไปด้วย ทำให้ฉันรู้ว่าฉันสามารถเปลี่ยนเกียร์ เผชิญความเสี่ยง รับมืออุปสรรค และรอดจากโศกนาฏกรรมได้ คนรักของฉันพูดทั้งน้ำตาคลอว่า 'คุณรักรถคันนั้น และสามีคุณก็เป็นผู้ชายที่แสนวิเศษ'"

"พูดง่ายๆ ก็คือฉันเป็นแวมไพร์ เข้านอนตอนแปดหรือเก้าโมงเช้า และตื่นราวสี่หรือห้าโมงเย็น เดตแรกมักโอเคเพราะเป็นตอนค่ำ แต่จากนั้นความยุ่งยากก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว"

"เราเจอกันบนรถไฟ หกชั่วโมงเกี้ยวพาราสีแสนเพอร์เฟกต์ นี่คือจุดเริ่มต้นความรักของเราเหรอ เราไม่แลกเบอร์มือถือกัน เพราะเชื่อในพลังแห่งจักรวาล บางครั้ง แผนสุดโรแมนติกอาจไม่เพียงพอ"

"เขาคือทุกอย่างที่เด็กหญิงวัยสิบขวบต้องการในตัวผู้ชาย ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันมีความรัก ฉันเริ่มสงสัยว่าความเปล่งประกายจากชุดแต่งงานฉันจะทำให้เขาหน้าซีดไหม ฉันเริ่มคิดวางแผนที่ทำให้เขากับฉันอยู่ด้วยกันตลอดไป ตามที่เขียนไว้ในสมุดบันทึกของฉัน"

"เมื่อนึกย้อนไป บางทีฉันน่าจะรู้ว่าฉันเป็นใครตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันลองเล่นแบบทดสอบ 'ฉันเป็นเกย์หรือเปล่า' แต่ก็ไม่รู้เลย"

"สองสามเดือนต่อมา ผมอยู่ในห้องรอของจิตแพทย์ รอจ่ายเงินเพื่อจะได้มาคร่ำครวญครั้งที่สี่ ตอนที่ผู้หญิงเดินอุ้มลูกเข้ามา ตอนแรกผมจำเธอไม่ได้ แล้วผมก็จำได้ 'คุณคือภรรยาของผู้ชายที่ภรรยาผมเป็นชู้ด้วยใช่ไหม' ผมโพล่งถามไปเลย 'ใช่ค่ะ' เธอตอบ 'แต่เราไม่ได้คบกันแล้ว'"

"ผมจำนามสกุลของเขาไม่ได้ เขาหล่อ ยิ้มสวย และมีตาสีฟ้าที่ดูวิตก ผมว่าเซ็กส์ดีนะ เราไม่ได้รู้จักกันดี เราไม่มีวันได้รู้จักกันดี"

"หลังจากที่เรายอมแพ้กับเรื่องของเรามานานชาติแล้ว ในคืนนี้เรากลับเข้าสังเวียนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแตกต่าง เราแค่ไม่เคยคิดว่ามันจะแตกต่างหรือเปลี่ยนแปลงเร็วแค่ไหน"