El Bulli: Historia marzeń

W 1956 roku rodzina Schillingów kupuje ziemię w Montjoi Cove. Od 1963 roku elBulli można nazywać restauracją, a w 1981 roku Juli Soler zostaje jej dyrektorem. Dwa lata później do zespołu dołącza Ferran Adrià.

Ferran Adrià w 1987 roku jest jedynym kucharem. W tym roku postanawia porzucić książki kucharskie i odnaleźć własny styl. Inspirację odnajduje w tradycyjnej kuchni swojego regionu, jej produktach, metodach przyrządzania potraw, sosach i dekoracjach...

Po kilku latach autochtoniczna kuchnia zaczyna ustępować miejsca bardziej osobistemu stylowi. Ta ścieżka łączy kuchnię awangardową i chęć osiągnięcia całkowitej kreatywnej wolności. Rodzą się pierwsze procesy kreatywne. Struktura menu podkreśla pojawienie się tapas i zmianę wózka z deserami na desery serwowane.

Rozpoczynają się poszukiwania techniczne i konceptualne, które stanowią punkt przełomowy dla elBulli. Ferran Adrià i jego zespół skupiają się na szukaniu nowych technik, pomysłów i sposobów przyrządzania dań, które prowadzą do powstania ogromnej liczby przepisów. Ugruntowuje się słodko-słono symbioza oraz rodzą się dekonstrukcja i minimalizm.

elBulli otrzymuje trzecią gwiazdkę Michelin. W ramach poszukiwań technicznych i konceptualnych odkryto nową technikę karmelizacji, dzięki której opracowano nowe wyroby cukiernicze, ciepłej żelatyny, ciepłych pianek i mrożonego pyłu.

Inwestowanie w rozwój kreatywności przynosi efekty. W Barcelonie powstaje stała pracownia. Później otwarte zostaje też Bullicarmen, czyli centrum biznesowe elBulli. Wykluczone zostaje także tradycyjne menu i pozostaje wyłącznie menu degustacyjne. Opracowano nowy rodzaj panierki, a syfony z dwutlenkiem węgla wykorzystywane są do robienia napojów gazowanych.

elBulli oferuje ogromną różnorodność nowych koncepcji, technik i sposobów wykonania: pianki powietrzne, sferyfikacja, ciekły azot, technika cru i liofilizacja. W menu pojawiają się morphingi, a wkład restauracji w projektowanie przemysłowe koncentruje się na kuchni i stole.

Ten etap naznaczony jest obecnością Ferrana Adrii na wystawie sztuki Documenta12. W 2007 roku pęka nić, którą od późnych lat 50. łączyła elBulli w poszczególnych etapach swojego istnienia: w wieku 87 lat umiera założycielka restauracji - Marketta Schilling.

Ekipa nagrała cały dzień w restauracji, chodziła za kucharzami, kelnerami i gośćmi od świtu do wyjścia ostatniego klienta. To pokazuje najbardziej realistyczny obraz tego, jak na co dzień działa restauracja w Roses. Film elBulli: historia marzenia pokazuje historię elBulli w zmniejszonym formacie.

elBulli i Ferran cieszą się powszechnym uznaniem nie tylko za osiągnięcia na płaszczyźnie kulinarnej. Oprócz nagród przyznawanych przez „Restaurant Magazine” otrzymują też nagrody w dziedzinie wzornictwa, a Ferran Adrià mianowany jest doktorem honoris causa. Ferran Adrià jedzie w światową trasę promującą książkę „Un día en elBulli”. Założona zostaje fundacja Alícia.

Ostatnie dwa lata funkcjonowania restauracji elBulli. Ferran i Juli decydują się na transformację restauracji i ogłaszają zamknięcie elBulli w trakcie Madryt Fusión w 2010 roku. Chcą dać sobie czas, aby zastanowić się, w jakiej formie powrócić w 2014 roku z projektem centrum kreatywności. Albert Adrià mierzy się w Barcelonie z własnym wyzwaniem.

30 lipca 2011 roku elBulli – pięciokrotny laureat nagrody dla najlepszej restauracji na świecie – zakończyło działalność, by w 2014 toku przekształcić się w fundację. Jej szef, Ferran Adrià, wspólnie z najlepszymi szefami kuchni na świecie zorganizował niezwykłą kolację pożegnalną.

Wystawa promowana przez Palau Robert na temat historii restauracji elBulli sprawia, że zaczynamy zastanawiać się, czy nie rozszerzyć zadań powstającej fundacji o dbanie o zachowanie spuścizny i duszy elBulli. W świecie elBulli Ferran Adrià, Juli Soler i Albert Adrià promują legendę restauracji i udaje im się przenieść świat gastronomii na grunt świata innowacji.

Po trzech latach pracy, elBulliFoundation osiąga swoje cele oparte na trzech filarach: Sapiens (metodologii elBulliFoundation), LaBulligrafii (dostępnych archiwach) oraz elBulli1846 (miejscu do nauki i badania efektywności procesu twórczego w Cala Montjoi).

Film zbiera świadectwa artystów, dyrektorów muzeów i kuratorów, którzy po raz pierwszy pochylają się nad kwestią miejsca awangardowej kuchni w świecie sztuki współczesnej.